waar blijft de lente?

brrrrrr...vandaag een kèk zonnetje...maar nog steeds errug koud...toch hebben we ons met de lunch buiten gewaagd en konden er blijven zitten tot uurtje of drie :) voor het huis, lekker uit de wind, wel een jas of vest aan natuurlijk...boekie erbij...laat de zomer maar komen! Uiteraard zijn we ook gaan stemmen vandaag "donderdag 3 maart" hè gemeente Breda in begeleidende brief, maar de stempas was well correct op woensdag 3 maart gezet. Ben benieuwd wat het gaat doen hier in Breda. Het is allemaal 1 pot nat, al kijk ik wel uit naar de landelijke verkiezingen! Zou de PVV het op 9 juni gaan doen? Zo'n mega-klapper aan stemmen/zetels als Jan Marijnissen met zijn SP had?? Maarja, vorige keer hebben ze de SP ook buitenspel gezet door een andere coalitie te kiezen...heel wrang...had toen echt het gevoel dat het geen zin heeft gehad om op Jan te stemmen bah.
Maar goed. Vandaag dus de plaatselijke politiek. Hans had een aantal portretten te maken in de studio en ik heb als een echte WAHM (Working At Home Mom) thuis gewerkt, lekker om 12.15 uur kids uit school gehaald, een berg tosti's gebakken en veel mails getikt, foto's gescand enz. Ik probeer weer te gaan lopen (joggen) en ben weer dapper naar het park gerend maar man, ik vind er geen bal aan...het is dat het goed voor je is :p
Toch ligt het denk ik ook aan het weer. Ik ben echt hard toe aan een beetje zonneschijn! ...was afgelopen weekend toch een partij chagrijnig, niet te geloven. Geliukkig las ik op Twitter www.twitter.com/mery71 dat zowat iedereen daar last van heeft, een echte winterdepressiestemming heerst er.



Deze week ontviel mij ook mijn oudtante Toos, de zus van mijn oma Everdina van Bon-Driessen. Cathy Brussen-Driessen bleef een echte Hollandse, al woonde ze al sinds de jaren '50 in Australië. Nouja...echte Hollandse, ze was ook op-en-top Australisch, met typische down under gewoontes. Ik zal nog wel eens mijn reisdagboeken erop na slaan en wat meer neertikken. Toen ik in 1993 een ticket naar Sydney won heb ik eerst 6 weken met Hans en daarna een aantal maanden nog alleen rondgereist. Wat een land. Wat een mensen. Wat een avontuur. Prima te doen voor een meisje alleen! Mijn oma had echter wel haar zus vooraf een fikse preek geschreven, dat ze op mij moesten letten enz. Hihi. hoe schattig!!
Maar goed, begrijp wel: er was echt maar heel sporadisch internet en verder schreven we gewoon in een reisdagboek (van papier) en belden we 1x p.w. naar huis vanuit de cel. Niks mobiel mee, gewoon 6 mnd rondtrekken en daarna pas alle verhalen vertellen na terugkomst, bij een reeks van 400 dia's. Want uiteraard had ik mijn camera bij me en alles was nog analoog :)))

Ik voelde me meteen welkom bij de Brussens. Toos & Nol, typische Betuwse mensen, met volop verhalen van andere Nederlanders die ooit op bezoek waren geweest en ook over de KNIL & hoe hij (Nol) eigenlijk uit een soort van onvrede vertrok uit NL. (geen erkenning voor wat er in Nederlands Indië -Indonesië- gebeurd is, waar hij als dienstplichtige heen gezonden werd) Het opbouwen van hun bestaan, alles aan moeten pakken...doen mensen dat tegenwoordig eigenlijk nog?
Het lijkt wel of de jeugd van tegenwoordig alles op een gedekte tafel krijgt en er niets meer voor hoeft te doen. Dit zijn de pioniers, de emigranten uit de jaren '50, RESPECT. Dáár zou ik wel eens een serie over willen maken, de laatste Nederlanders in Australië. Want de 4 kinderen van Toos en Nol, Antoinette, John (Jan), Andrina & Peter zijn echt 100% Australisch, ook al hebben zij een dubbel paspoort en een dubbele nationaliteit. John heeft als enige nog eens een jaar of wat in NL gewerkt en spreekt een beetje Nederlands. Met hem en zijn vrouw Kerri-Anne heb ik het meeste contact, ze zijn een jaar of 10 ouder dan wij (Hans en ik gingen er ook heen op huwelijksreis) en we hebben daar nog samen rondgetrokken in o.a. the Grampians National Park & Penguin Island.


Toos was echt een jonge oma voor mij, en ik ben heel blij ze ook nog een aantal maal hier in NL (Madurodam) gezien te hebben met Theo & Rie. Gek dat familie-op-afstand je ook echt een familiegevoel kan geven. Ik had deze mensen nog nooit gezien, maar was overal welkom en kreeg meteen een slaapplaats aangeboden enz. Er werd goed voor me gezorgd, want als student had ik het al reizende echt niet breed, sliep in youth hostels en reisde met de Greyhound bus... heb er heel wat uurtjes met ze doorgebracht in de poolroom en rond de 'barbie' (BBQ). Lieve tante Toos, ik zal je missen! Ik hoop dat je weer veilig bij Nol bent en je wellicht samen met mijn moeder vanaf een grote wolk de boel in de gaten houdt hier beneden.

Het moment dat ik hoorde van je overlijden zullen we ook niet meer vergeten: Jacolien Sauerbreij had nét 'onze' 100e gouden medaille op de Olympische Spelen binnen, toen er gebeld werd. John, die ons vanuit Australië vertelde dat je dood was. Ik nam nogal blij op (in opperbeste stemming immers) en ik wist wel dat ze ziek was maar het is toch nog snel gegaan. Tja. Kanker. Daar hebben we al veel mensen aan zien sterven. Om met Kluun (Judith) te spreken: Carpe Diem! (Pluk de dag)


In de bijlage tot slot de begrafenis aankondiging in de Australische krant.

Download bijlage: Toos Brussen Border Mail funeral notice.pdf

Naam

E-mail

Website-URL



Typ de code over